عرش عطش

هوالحی

پرده های دلم لرزید

گاهی برای کسی دیگر

تنهایی از سر و رویم بارید

کوله بارم کمرم خم کرد

کوله ای پر از و حسرت و دلتنگی

حسرت خسران لحظه هایی که قرار بود، برای تو باشد

برای کسی که مثل همه آدم ها نیست

برای کسی بهتر!

*     *     *

من، این خردسال بی بند و بار

باری به هرجهت

هرلحظه و هر روز

شیطنتی کردم

آوار شماتتهایت

سنگینی نگاه هایت

باید که بر سرم فرود بیاید یکسر!

*     *     *

چشمان مهربان تو دیدند

آنچه نباید، از من!

چشمان خطاکار من نمی دیدند

آنچه که باید، از تو!

*     *     *

محصول لحظه های ناب دلتنگی

تنها تراوش شعری شد

برای به به و چه چه

برای اعتبار خریدن

برای نان خوردن شاید!

*    *    *

گاهی که نگاهم زلال شد

رد قدمهای تو را دیدم

پرده های غفلت دریده شد

از پرده ی غفلت بیرون آمدی

و پیش رویم لبخند زدی

درست مثل همیشه و هر روز

که می آیی و می نشینی و لبخند...

*     *     *

خلوت من از صد رنگی لبریز است

چهرفصل یاد همه ی آدمهاست

غیر از تو!

خلوت تو را نمی دانم

شاید آرام کز می کنی گوشه ای و

آرام تر، اشک می ریزی و غصه می خوری

برای من!

برای من و من های دیگر

این کودکان عصیانکار

این غاقلان بی مقدار

بدهکار!